Skip to content

Paramakudi – Six Poems: Ravikumar

January 16, 2012

In September last year, the Tamil Nadu police killed six Dalits in a firing incident in Paramakudi town of Ramanathapuram district. This guest post by RAVIKUMAR is a set of six poems on the Paramakudi killings. The English translation by RAVISHANKER is followed by the Tamil original. For more on the incident, see articles in Kafila archives by V. Geetha and Bobby Kunhu and over at Atrocity News, a fact finding report (.pdf).

1.

There are prescribed rites

To take around the corpses

When death strikes.

Some bodies are taken away in army vehicles.

Some bodies in decorated chariots.

Some bodies in sandalwood coffins.

Even if they are with no power or lead no easy life,

When their bodies traverse the streets,

The vehicles have to give way

The seated have to rise in respect.

The rules are for humans.

But, even animals have their rites.

We observed a corpse.

One man to hold each hand,

One man to hold each leg,

It was carried thus.

The head kept bobbing up and down.

From where the bullet entered the body,

Blood kept streaming

All the way.

Words kept streaming from the mouth.

Dreams kept streaming from the eyes.

If it was treated as a human,

It would garner respect.

If it was the body of an animal,

It would join a feast.

We observed that corpse.

From beyond the moving clouds,

God too must have observed.

The body of an untouchable.

We observed

And forgot.

2.

Dense jungle where light enters not.

Breezeless, wordless.

They are imprisoned

Within invisible walls.

When the need arises,

They are summoned and ordered

To clean up the houses the streets

The offices the premises the toilets.

In fact, all spaces

Except hearts.

3.

In tranquil moments

Butterflies flit around

All over the place

As if they are imparting

Lessons in freedom.

An army of children

Follow them everywhere.

What befits more

Than the colours on their wings

To teach about liberty?

But,

When the storm blows from the direction of the fortress,

When the dead bodies are soaked in the rain of blood,

The butterflies are not to be seen at all.

Children do not realize this.

When the wind ceases  to blow,

The butterflies start flitting around again

And start preaching to the

Corpses lying in the bushes

the virtue of liberty.

4.

As someone somewhere scrawls on a wall

As someone somewhere obstructs someone

As someone somewhere seethes in anger

As someone somewhere draws a gun

As someone somewhere convulses and falls.

Some said it was only one.

Some said it was ten.

Some enquired whether

They died from the lathi blows

Or fell in the firing.

On the roads, in the side streets,

In the open fields,

Like the wind under

the shady trees,

Everywhere, we confront

The bad news.

When the Government says A,

They retaliate with AA.

From now on it is time for

Statistics and

Enquiry Commissions.

Thus runs Time!

5.

His voice resembled

Someone on the FM radio.

What registered in my mind was

Just the word Death.

It was soaked in blood.

I wiped my ears.

My fingers came smeared with it.

Wiping with my palm

the blood that overflowed from the wireless,

I ruminated on what I had heard.

Death Death Death.

That singular word

Kept repeating itself.

I turned it into a lamp.

Carried it home.

6.

He said Paramakudi.

They said it is the name of an eatery.

He said Paramakudi.

They said it is the hometown of an actor.

He said Paramakudi.

They said it is the abode of the Goddess Parameswari Amman.

He said Paramakudi.

They said, “ Wait, the bus will come soon.”

He keeps crying out.

They keep conversing.

பரமக்குடி
ரவிக்குமார்
1.
சாவு விழுந்தால்
சடலத்தைக் கொண்டுசெல்ல
விதிமுறைகள் உள்ளன
சிலரது சடலங்கள் ராணுவ வண்டிகளில்;
சிலரது சடலங்கள் அலங்கரிக்கப்பட்ட
ரதங்களில்;
சிலரது சடலங்கள் சந்தனப் பேழைகளில்
அதிகாரமோ வசதியோ அற்றவராயினும்
அவரது சடலம்
வீதியில் சென்றால்
வாகன ஓட்டிகள் வழிவிட வேண்டும்
அமர்ந்திருப்போர் எழுந்திருக்கவேண்டும்
விதிகள்
மனிதர்களுக்கானவை
விலங்குகளுக்கும்கூட இருக்கின்றன
வரைமுறைகள்
நாம் ஒரு சடலத்தைப் பார்த்தோம்
ஆளுக்கொரு கை
ஆளுக்கொரு கால்
தூக்கிச் சென்றார்கள்
தொங்கியது தலை
குண்டுபாய்ந்த இடத்திலிருந்து
கொட்டிக்கொண்டே போனது
குருதி
வாயிலிருந்து சொட்டிக்கொண்டே போனது
வார்த்தை
கண்களிலிருந்து சிந்திக்கொண்டே போனது
கனவு
அதை
மனிதனாக நினைத்திருந்தால்
மதிப்பு கிடைத்திருக்கும்
விலங்கின் உடலென்றால்
விருந்துக்குப் போயிருக்கும்
நாம் அந்த சடலத்தைப் பார்த்தோம்
நகரும் மேகங்களுக்கிடையேயிருந்து
கடவுளும் பார்த்திருப்பான்
தீண்டப்படாத ஒருத்தனின்
சடலம்
பார்த்தோம்
மறந்துபோனோம்
2.
ஒளிபுக முடியா இருட்காடு
காற்றும் இல்லை
பேச்சும் இல்லை
புலப்படாத சுவர்களுக்குள்
அடைத்து வைத்திருக்கிறார்கள்
அவர்களை
தமக்கு வேண்டும்போது
அழைத்து
சுத்தம்செய்யச் சொல்கிறார்கள்
வீடுகளை வீதிகளை
அலுவலகங்களை
சுற்றுப்புறங்களை
கழிவறைகளை
இதயங்களைத் தவிர
எல்லாவற்றையும்
3.
நிர்மலமான பொழுதுகளில்
பறக்கின்றன வண்ணத்துப்பூச்சிகள்
சுதந்திரத்தைப் பற்றி
வகுப்பெடுத்தபடி
திரிகின்றன ஊரெங்கும்
அவற்றைப் பின்தொடர்கிறது
குழந்தைகளின் பட்டாளம்
வண்ணத்துப்பூச்சிகளின்
நிறங்களைக் காட்டிலும்
விடுதலையை விளக்க வேறென்ன வேண்டும்
ஆனால்
கோட்டைப் பக்கமிருந்து
பெருங்காற்று வீசும்போது
குருதி மழை பொழிந்து
சடலங்கள் மிதக்கும்போது
வண்ணத்துப்பூச்சிகளைப்
பார்க்க முடிவதில்லை
அது குழந்தைகளுக்குப்
புரிவதில்லை
காற்று வீசாத பொழுதில்
மீண்டும்
பறக்கத் தொடங்குகின்றன
வண்ணத்துப்பூச்சிகள்
புதர் ஓரம்
ஒதுங்கிக் கிடக்கும் சடலங்களிடம்
போதிக்கத் தொடங்குகின்றன
சுதந்திரத்தின்
பெருமதியை
4.
எவரோ எங்கோ சுவரில் கிறுக்க
எவரோ எங்கோ எவரையோ மறிக்க
எவரோ எங்கோ கோபத்தில் கொதிக்க
எவரோ எங்கோ துப்பாக்கியை எடுக்க
எவரோ எங்கோ துடித்துச் சரிய
ஒன்றென்றார் சிலர்
பத்தென்றார் சிலர்
அடித்ததில் செத்தாரா
சுட்டதில் மடிந்தாரா
ஆராய்ந்தார் சிலர்
சாலைகளில் சந்திகளில்
வயல்வெளியில்
மரநிழலில்
காற்றைப்போல
எல்லா இடங்களிலும் எதிர்ப்படுகிறது
துர்க்குறி
அரசு அ என்றால்
‘அவர்கள்’ ஆ என்பார்கள்
இனிமேல்
கணக்குதான்
கமிஷன்தான்
காலம் இப்படித்தான்
5.
எஃப் எம் ரேடியோவில் பேசுபவரைப்போல
இருந்தது அவன் குரல்
சொன்னவற்றில் என்னுள் விழுந்தது
சாவு என்ற சொல் மட்டும்தான்
அது
ரத்தத்தில் நனைந்திருந்தது
காதைத் துடைத்தேன்
கையில் பிசுபிசுத்தது
அலைபேசியிலிருந்து
கசியும் குருதியைக்
கைக்குட்டையால் துடைத்தபடி
கேட்டதை யோசித்தேன்
சாவு சாவு சாவு
ஒற்றைச் சொல் மட்டுமே
ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது
அதை
விளக்காக மாற்றினேன்
வீட்டுக்குக் கொண்டுபோனேன்
6.
பரமக்குடி என்றான்
உணவகத்தின் பெயர் என்றார்கள்
பரமக்குடி என்றான்
நடிகரின் ஊர் என்றார்கள்
பரமக்குடி என்றான்
பரமேஸ்வரி அம்மன் தலம் என்றார்கள்
பரமக்குடி என்றான்
‘பஸ் வரும் இரு ‘ என்றார்கள்
அவன் கதறிக்கொண்டே இருக்கிறான்
அவர்கள் பேசிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்
(Ravikumar is a well-known activist and theoretician of the Dalit movement in Tamil Nadu. A former legislator in the Tamil Nadu legislature, he is general secretary of Viduthalai Ciruthaikal Katchi.)
6 Comments leave one →
  1. January 17, 2012 12:04 PM

    Graphic, very touching poems.

  2. Kumarpushp permalink
    January 23, 2012 5:21 AM

    What a shame for hindu policemen who are carrying dead man body on bamboo stick.it is shame for 166 million dalits who are not revolting against the hindu led government in Tamilnadu ,how long dalits will be killed by these barbaric hindus.time has come dalits should sell their TV sets and buy arms to punish the barbaric hindu police men and their master in India.

  3. sameer permalink
    March 25, 2013 4:16 PM

    to put an end to the fight of those communities…devendrar community people should also come into politics and ruling of TN..like many IAS,IPS, MLA and MPs..who can support whenever there is trouble fo the community..in case of thevar community there many ministers who can control the Police etc. even J jayalalitha helps the community to grow by suppressing the devendrar community but she does not know that even Dr MGR community is one among the Devenras..refer Dr.Asirvadams’ book on “Movendar Yar”. and Vellalar in TamilNadu..etc by other Researchers in India and Abroad.. i can say this is the main cause by which the devendra communityu can never grow and climb on the communty satatus ladder..if there are people to help the community who are power and lets see..what are the changes can occur..even their real history is hidden and they are put into schedule caste and treated as slaves..they will get their status soon..many groups are fighting for it..all the best to you all dear friends.. as median thinker am writhing this not to point out any particular person..

Trackbacks

  1. Paramakudi – Six Poems: Ravikumar « Bonoboland's Blog
  2. Ambedkar – A poem by Ravikumar « Kafila
  3. Paramakudi – Six Poems: Ravikumar | The Social Science Collective

We look forward to your comments. Comments are subject to moderation as per our comments policy. They may take some time to appear.

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 53,896 other followers

%d bloggers like this: